อีกอาทิตย์ที่ยุ่งเหยิง

โหย.. ยุ่งจริงๆนะ ทำไมอาทิตย์นี้มันถึงได้สับสน วุ่นวาย มากมายขนาดนี้ก็ไม่รู้

เริ่มจากงานโปรเจคที่มหาลัย (ไม่ค่อยคืบ T T – ขอบคุณนาวินที่ช่วยค่ะ)
งานจิปาถะจัดเตรียมโน่นนี่ สำหรับร้านก๋วยเตี๋ยวที่จะเปิดวันศุกร์นี้ (เห้ย.. มะรืนนี้แล้วดิ !!)
แล้วยังจะอุตส่าห์มีสอนรอบค่ำในวันอังคารกับพฤหัสแถมเพิ่มเข้ามาอีก (ฮือ..)

ตาย ตาย เอาให้ตายกันไปข้างเลย

เพื่อนเกศที่มหาลัยคนหนึ่ง กำลังจะถอดใจและขอดรอป

ใจหายวูบ เพราะเป็นเพื่อนที่เกศสนิทที่สุดคนนึงในคณะเลยนะ
ไม่รู้ว่าด้วยความเครียด หรือกดดันรุนแรงอะไร.. แต่หลังจากทุกคนทั้ังโวย ทั้งปลอบใจแล้ว เธอก็ยังยืนยันคำเดิม

ฉันเบื่อ ฉันจะดรอป

ก็สุดที่ใครจะต้านทานหัวใจ แต่เพื่อนๆไม่มีใครอยากให้แกดรอปเลยจริงๆนะ

…

เกศเองก็กำลังเบื่อตัวเอง เบื่องานที่ทำ เบื่อเวลาที่กดดัน เบื่อความขัดแย้งแข่งขัน เบื่อความสับสนวุ่นวายรอบๆตัว
แต่ถ้าเกศจะถอดใจดรอป เกศก็รู้ว่าเกศคงไม่กลับมาเรียนต่อให้จบแน่ๆ

และนั่นก็จะหมายถึงความล้มเหลวอีกครั้งของชีวิตเกศ

ซึ่งเกศทนความปวดร้าวไร้ค่าของตัวเองแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว

มันบ่อนทำลายจิตใจเกินไป.. ทำร้ายตัวเองเกินไป

เกศตัดสินใจเรียนโท เพราะอยากให้ตัวเองมีคุณค่าอะไรในตัวให้น่าภูมิใจได้บ้าง
เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะย่ำแย่แค่ไหน เกศก็ต้องดันตัวเองให้จบให้ได้

เกศต้องชนะตัวเองให้ได้

พรุ่งนี้เกศมีเรียนตอนบ่าย แล้วก็สอนต่อตอนค่ำ

เป็นครั้งแรกในรอบ.. เอ่อ.. หลายเดือนเลยนะ ที่เกศจะได้นอนตื่นสายบ้าง

พูดไปงั้นแหละ เดี๋ยวเอาเข้าจริงก็ตื่นหกโมงครึ่งอยู่ดี
ร่างกายจดจำเวลานาฬิกาชีวิตไว้แบบนี้
ไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหนก็ลืมตาตอนหกโมงครึ่งทุกวัน

ทำไมนิสัยมันดูเหมือนผู้หญิงวัยทองเลยวะ !!

เกลียดการขับรถกลางคืนจังเลย

มีแต่คนใจร้าย ปาดซ้ายปาดขวา
จะรีบไปไหนกันนัก?

ขับช้าๆ เพลินๆไป ให้ถึงที่หมายแบบสบายใจไม่เป็นกันรึไง

..

บ่นเหมือนผู้หญิงวัยทองอีกแล้วตู T T